Bir bebeğe isim vermek, anne babaların çocuklarına bıraktıkları ilk armağanlardan biri. Peki, sevgiyle seçtiğimiz bu isim çocuklarımızın kimlik gelişimini nasıl etkiliyor? Ya bir gün gelip “Ben ismimi sevmiyorum” derlerse? İsim seçmenin bilinmeyen yönlerini ve çocukların isimleriyle kurdukları bağı Klinik Psikolog Melike Külekçi Durmuş ile konuştuk.
Bir bebeğin geleceğini öğrendiğimiz andan itibaren hayaller de başlıyor. Nasıl görünecek, kime benzeyecek, nasıl bir çocuk olacak? Ve elbette o tatlı telaşların en güzellerinden biri: Adı ne olacak?
Kimi zaman daha bebeğimiz dünyaya gelmeden bir isim çoktan kalbimize yerleşmiş oluyor. Kimi zaman da aylarca düşünüyor, listeler hazırlıyor, eşimizle konuşuyor, ailemizin fikirlerini alıyoruz. Kulağımıza güzel gelen, anlamını sevdiğimiz, belki de bizim için çok özel bir anıyı taşıyan o ismi arıyoruz.
Çünkü bir isim seçerken aslında yalnızca bir kelime seçmiyoruz. İçine sevgimizi, umutlarımızı, bazen ailemizin geçmişini, bazen de geleceğe dair hayallerimizi yerleştiriyoruz.
Peki, bütün bu heyecanın içinde o ismi hayatı boyunca taşıyacak olan çocuğumuzu ne kadar düşünüyoruz?
İsimler değişiyor, hikayeler değişmiyor
Türkiye İstatistik Kurumu’nun 2025 yılı verilerine göre Türkiye’de yeni doğan kız bebeklere en çok Alya, Defne ve Gökçe; erkek bebeklere ise Alparslan, Göktuğ ve Metehan isimleri verildi.
Her dönemin sevilen isimleri, değişen tercihleri var. Kimi anne babalar geleneksel isimlere yönelirken kimileri daha özgün, daha az duyulan isimleri tercih ediyor.
Ama hangi ismi seçersek seçelim, üzerinde düşünmeye değer bazı sorular var.
Bugün minicik bir bebeğe çok yakıştırdığımız isim, yıllar sonra yetişkin bir bireyin de ismi olacak. Soyadıyla birlikte nasıl duyuluyor? Kolay telaffuz ediliyor mu? Farklı sosyal ortamlarda nasıl karşılanabilir? Ve en önemlisi, çocuğumuz büyüdüğünde kendi ismiyle nasıl bir bağ kuracak?
Bir isim, bir çocuğun dünyasında ne ifade eder?
Klinik Psikolog Melike Külekçi Durmuş, Pretty Mother Magazine’e özel açıklamasında isimlerin çocukların kimlik gelişimindeki yerini çok güzel bir cümleyle anlatıyor: “İsim, sadece kâğıt üstünde yazan bir sözcük veya ses dizisi değildir. Bireyin zihnindeki ‘ben’ algısının ilk çapasıdır.”
Aslında ne kadar anlamlı, değil mi?
Biz anne babalar bir ismi seçerken kendi duygularımızdan yola çıkıyoruz. Oysa çocuklarımız büyüdükçe kendi dünyalarını kuruyor, kendi tercihlerini oluşturuyor ve zamanla isimlerine de kendi anlamlarını yüklüyorlar.
Belki çok severek seçtiğimiz o isim, çocuğumuz için de gururla taşıdığı bir kimliğe dönüşecek. Belki de bir gün gelip “Ben ismimi sevmiyorum” diyecek.
İşte o zaman ne yapacağız? Onu ikna etmeye mi çalışacağız, yoksa önce neden böyle hissettiğini mi anlamaya çalışacağız?
İsimler çocukların özgüvenini etkiler mi? Sıra dışı veya telaffuzu zor bir isim, okul hayatında sorun yaratabilir mi? Aile büyüklerinin isim konusundaki beklentileri karşısında nasıl bir yol izlemeliyiz?
Bu soruları Acıbadem Maslak Hastanesi’nden Klinik Psikolog Melike Külekçi Durmuş‘a yönelttik. Aldığımız yanıtlar, isim seçimine yalnızca anne babaların gözünden değil, çocukların dünyasından da bakmamız gerektiğini hatırlatıyor.
İsimler çocukların hayatında nasıl bir iz bırakıyor? Bir isim, yalnızca çocuğumuza seslenme biçimimiz değil; onun “ben kimim?” sorusuna verdiği ilk yanıtlardan biri.
Bir çocuğun ismi ile kurduğu bağ, kimlik gelişimi ve aidiyet duygusu açısından nasıl bir önem taşır? Çocuklar isimlerinin anlamını ve hikayesini öğrenmekten nasıl etkilenir?
Çocuklar, bebekliklerinden itibaren kendi ismini duyarak ve buna tepki vererek ayrı bir birey olduğunu fark etmeye başlar. İsim, sadece kâğıt üstünde yazan bir sözcük veya ses dizisi değildir. Bireyin zihnindeki “ben” algısının ilk çapasıdır. İsim, ben bilincini ve çocuğun kimlik kazanımını destekler. Yapılan bir araştırmada 15-22 aylık bebeklerin kendi fotoğraflarını tanıma süreçleri incelenmiştir. Bulgulara göre bebekler kendi fotoğraflarını gördüklerinde bunları kendi isimleriyle etiketlemeye başlarlar. Konuşmaya başlayan bebeklerin büyük bir çoğunluğu, görseldeki kişinin kim olduğu sorulduğunda doğrudan kendi isimlerini söyler. Bu araştırma, ismin benlik bilincinin inşasında en erken kullanılan bilişsel araçlardan biri olduğunu gösteriyor.
Bir isim genellikle ailenin beğenisini taşıyan, kültürel değerlerle uyumlu olan ve ebeveynlerin o çocuğa yüklediği umutları simgelemek için seçilir. Böylelikle çocuğun topluma ait hissetmesini, kabul görmesini, kökleriyle güçlü bağlar kurmasını güçlendirir. Kendi ismi ile olumlu bir ilişki kuran, pozitif duygular hisseden çocuklar genellikle kendileri ile barışık, öz güvenli, sosyal ortamlarda daha aktif bireyler olabilirler. İsim, kendilik değerinin dışa vurumundaki en somut araçtır. Çocuğun, isminin rastgele seçilmediğini, kendisi için özenle düşünüldüğünü ve bir anlamı olduğunu bilmesi, çocuğa kendini “eşsiz ve değerli” hissettirir. Bu durum çocuğun psikolojik sağlamlığını ve aidiyet duygusunu pekiştirir. Çocuklar hikâyeleri severler. Kendi varoluşsal hikâyelerinin anne babalarının hayatındaki yerini, o ismi koyarken yaşananları veya ismin taşıdığı derin anlamı dinlemek, çocukta kendi geçmişine ve geleceğine dair olumlu bir bütünlük oluşturur ve çocuğun ailesiyle kurduğu duygusal bağı güçlendirebilir.
Örneğin, “Sana bu ismi seçtik çünkü senin hayatında sevgiye, meraka ve özgürlüğe yer olsun istedik” gibi bir açıklama, çocuğa isminin bir beklentiyi karşılaması için değil, sevgiyle seçildiğini hissettirebilir.
İsmin hikâyesini anlatırken çocuğu belirli özelliklere sahip olmaya zorlamamak önemlidir. Örneğin, “Adın cesur demek, bu yüzden korkmamalısın” demek yerine, “Bu ismi seçerken cesaretin bizim için ne kadar kıymetli olduğunu düşünmüştük” demek daha destekleyici bir yaklaşım olabilir.
Kısacası, çocuğa ismini sevdirmek için yalnızca güzel anlamlar anlatmak yeterli değildir. Asıl önemli olan, o ismi taşıyan çocuğun olduğu gibi sevildiğini ve kabul edildiğini hissetmesidir.
Yapılan bir araştırmada insanların kendi isimlerinde geçen harflere alfabedeki diğer harflerden daha fazla sempati duydukları kanıtlanmıştır. Bu durum bireyin örtülü öz saygısı ile doğrudan ilişkilidir. Çocuk, kendi isminin harfleriyle olumlu bir bağ kurdukça, bilinçaltında kendine değer verme ve kendini olduğu gibi kabullenme becerisini geliştirir. Yapılan başka bir araştırmada, 6-9 yaş arası çocuklar üzerinde gerçekleştirilen klasik bir gelişim psikolojisi çalışmasında, çocuklara kimliklerini neye dayandırdıkları sorulmuştur. Bulgulara bakıldığında %80’i kişisel kimliklerinin temel taşı olarak “isimlerini, fiziksel özelliklerini ve davranışlarını” göstermiştir. Özellikle küçük yaştaki çocuklar, isimlerini kimliklerinden ayrı düşünmezler. Hatta isimleri değişirse kendilerinin de değişeceğini düşünürler. Bu da bize ismin, çocukların zaman içindeki süreklilik algısının, geçmişten geleceğe benlik bilincinin ve bu bağın en güçlü dayanağı olduğunu gösteriyor.
Güzel bir isim seçmek yeterli mi? Kulağımıza hoş gelen, anlamını sevdiğimiz ya da ailemiz için özel bir hikâyesi olan isimler… Peki, bir ismin çocukluk yıllarında, okul hayatında ve yetişkinlikte nasıl karşılanacağını da düşünüyor muyuz? İsim seçerken yalnızca bugünü değil, çocuğumuzun geleceğini de hesaba katmak gerekiyor.
Anne babalar çocuklarına isim seçerken yalnızca kendi beğenilerini değil, çocuğun ilerideki sosyal yaşamını da düşünmeli mi? Özellikle sıra dışı veya telaffuzu zor isimlerin çocuklar üzerinde psikolojik etkileri olabilir mi?
Anne babalar bebeklerine isim seçerken doğal olarak beğenilerinden, kültürel değerlerinden ve aile geleneklerinden etkilenirler. Kimisi daha geleneksel isimleri severken kimisi de daha az duyulan özgün isimlere yönelir. Bir de son dönemlerde daha sık rastlamaya başladığımız, ailelerin yabancı isimlere olan ilgisi artmıştır. Bu tercihlerin her biri anlaşılabilir. Ancak karar verirken şu noktaya dikkat çekmeliyiz: Bu ismi yıllarca kullanacak olan kişi çocuğunuzdur. Bu nedenle isim seçerken yalnızca bugün bize nasıl hissettirdiği değil, çocuğun farklı yaşlarda, farklı sosyal ortamlarda bu isimle nasıl bir ilişki kuracağı ve bu ismin onu nasıl etkileyeceğini de düşünmek yararlı olabilir. Tek başına sıra dışı bir ismin çocuğun psikolojisini olumsuz etkileyeceğini söylemek doğru olmaz. Alışılmışın dışında bir isim, bazı çocuklar için kendilerini özel hissetmenin ve kimliklerini ifade etmenin bir yolu da olabilir. Benzer şekilde, geleneksel bir isim taşıyan her çocuk da ismiyle mutlaka olumlu bir ilişki kuracak diye bir kural yoktur.
Burada belirleyici olan yalnızca ismin kendisi değil, çocuğun çevresinin bu isme nasıl tepki verdiğidir.
Örneğin, bir ismin sürekli yanlış telaffuz edilmesi, çocuğun her yeni tanışmada kendisini açıklamak zorunda kalması veya ismi üzerinden alay edilmesi zamanla yorucu olabilir. Özellikle okul çağında, çocukların farklılıklar üzerinden birbirlerine takılabildiği durumlarda bu konu daha hassas hâle gelebilir. Ve bu durum akran zorbalığına dönüşebilir.
Böyle bir deneyim yaşayan her çocukta özgüven sorunu gelişmez. Ancak alay edilme tekrarlandığında ve çocuk kendisini yalnız hissettiğinde sosyal ortamlardan uzaklaşma, ismini söylemekten çekinme veya kendisiyle ilgili olumsuz düşünceler geliştirme riski artabilir.
İsimlerin sosyal yaşamda başka etkileri de olabilir. Araştırmalar, bazı isimlerin toplumsal önyargıları harekete geçirebildiğini ve kişilerin isimleri üzerinden ilk izlenimlere maruz kalabildiğini gösteriyor. Özellikle iş başvuruları üzerine yapılan çalışmalar, isimlerin bazen kişinin yeterliliğiyle ilgisi olmayan değerlendirmeleri etkileyebildiğine işaret ediyor. Ancak bu bulgular, belirli bir ismin çocuğun geleceğini veya başarısını belirleyeceği anlamına gelmez.
Bu nedenle isim seçerken çocuğun ileride karşılaşabileceği sosyal koşulları düşünmek, onu her türlü olumsuz deneyimden korumaya çalışmak anlamına gelmemelidir. Amaç, çocuğun farklı olmasını engellemek değil; seçtiğimiz ismin olası anlamlarını ve çağrışımlarını önceden değerlendirmektir.
Anne babalar kendilerine birkaç basit soru sorabilir:
*İsmin anlamı ve farklı dillerdeki çağrışımları neler?
*İsim, soyadıyla birlikte söylendiğinde kulağa nasıl geliyor?
*Yazılışı ve telaffuzu, çocuğun günlük yaşamında gereksiz bir güçlük yaratabilir mi?
*Bu ismi çocuğumuzun bebeklikten yetişkinliğe kadar taşıyacağını düşündüğümüzde hâlâ içimize siniyor mu?
Burada kusursuz bir isim bulmak zorunda olmadığınızı hatırlamak önemli. Her ismin farklı çağrışımları olabilir ve hiç kimse başkalarının yorumlarını bütünüyle kontrol edemez. Önemli olan, çocuğunuzun ileride kendi ismiyle ilgili nasıl hissedeceğini kesin olarak tahmin etmek değil, kararınızı özenle vermektir. Ve bu kararı verdiğiniz için rahat hissediyor olmanız da önemlidir.
‘Ben ismimi sevmiyorum’ diyorsa… Çocuğunuz bir gün ismini beğenmediğini söylerse nasıl tepki verirsiniz? Özellikle arkadaşlarının yorumları ya da ismiyle ilgili yapılan şakalar, çocukların kendi isimlerine bakışını etkileyebilir. Böyle bir durumda anne babaların ilk görevi, ismin neden güzel olduğunu anlatmak değil, çocuklarının ne hissettiğini anlamak.
İsmi nedeniyle arkadaşları tarafından alay edilen ya da kendi isminden hoşlanmayan bir çocuğa anne babalar nasıl yaklaşmalı? Böyle bir durumda neler yapmalı, nelerden kaçınmalı?
Çocuğunuzun bir gün gelip “Ben ismimi sevmiyorum” demesi, anne baba olarak sizi şaşırtabilir. Belki o ismi seçerken çok heyecanlanmış, anlamını araştırmış ve yıllar boyunca sevgiyle kullanmışsınızdır. Bu nedenle çocuğunuzun isminden hoşlanmadığını duymak, bazen kendi seçiminizin reddedildiği hissini yaratabilir. Ancak burada öncelikle hatırlamanız gereken bir şey var: Çocuğun ismiyle ilgili duygusu, size duyduğu sevginin veya aranızdaki bağın bir ölçüsü değildir. Çocuk büyüdükçe kendi zevklerini, tercihlerini ve kimliğini keşfeder. İsmiyle ilgili düşüncelerinin değişmesi de bu sürecin bir parçası olabilir.
İlk olarak çocuğunuzu dinlemelisiniz. Duygusunu ifade etmesine izin vermelisiniz. Çocuğunuz ismi nedeniyle üzülüyorsa hemen çözüm sunmak veya onu ikna etmeye çalışmak yerine ne yaşadığını anlamaya çalışabilirsiniz.
“Senin ismin çok güzel, neden sevmiyorsun?” demek yerine, “İsminle ilgili seni rahatsız eden şey ne? Bana anlatmak ister misin?” diye sorabilirsiniz.
Bu yaklaşım, çocuğun kendisini savunmak zorunda kalmadan duygularını ifade etmesine alan açar. Belki isminin telaffuz edilmesinden rahatsızdır, belki arkadaşlarının kullandığı bir lakap onu incitiyordur, belki de artık başka bir isimle anılmak istiyordur. Her durumda, önce yaşadığı deneyimi anlamak gerekir.
Çocuğun duygusunu kabul etmek, onun her düşüncesine katılmak anlamına gelmez. “Böyle hissetmene üzüldüm. İstersen birlikte ne yapabileceğimizi düşünelim” demek, hem duygusunu önemsemek hem de çözüm için yanında olmak demektir.
İsmin hikâyesini paylaşabilirsiniz ama çocuğu isminden hoşlanmaya zorlamamalısınız. Çocuğunuza isminin neden seçildiğini anlatmak, ona duyduğunuz sevgiyi hatırlatabilir. Ancak “Biz bu ismi çok severek koyduk, sen de sevmelisin” demek, çocuğun kendi duygularını geri plana atmasına neden olabilir.
Onun yerine, “Biz bu ismi seçerken çok mutluyduk. Senin için taşıdığı anlamı bilmeni isterim. Ama senin de bu isimle ilgili kendi duygularının olabileceğini anlıyorum” diyebilirsiniz.
Böylece hem kendi hikâyenizi paylaşmış hem de çocuğunuzun bireyselliğine saygı göstermiş olursunuz. Bu da ilişkiyi güçlendiren bir tutum olacaktır.
Burada isimden hoşlanmamakla akran zorbalığına maruz kalmayı birbirinden ayırmak önemlidir. Çocuğunuzun ismini sevmemesi kişisel bir tercih olabilir. Ancak arkadaşları onu ismi üzerinden aşağılıyor, sürekli rahatsız ediyor veya gruptan dışlıyorsa konu artık yalnızca isim değildir.
Böyle bir durumda çocuğa “Boş ver, aldırma” veya “Abartıyorsun” demek yerine yaşananları ciddiye almalısınız. Olayların ne zaman ve nerede gerçekleştiğini anlamaya çalışabilir, çocuğunuzun kendisini güvende hissedip hissetmediğini sorabilirsiniz. Zorbalık devam ediyorsa öğretmen ve okulun rehberlik servisiyle iş birliği yapmak önemlidir. Gerekli durumlarda uzman desteği almanız daha iyi olabilir.
Çocuğunuza, isterse isminin bir kısaltmasını veya kendisini rahat hissettiği başka bir hitap biçimini kullanabileceğini de söyleyebilirsiniz. Burada kararın yaşına uygun biçimde kendisinin de katılımıyla verilmesi önemlidir.
İsmini değiştirmek istediğini söylerse bu talebi hemen reddetmek veya ilk anda kabul edip konuyu kapatmak yerine, neyin değişmesini istediğini anlamaya çalışabilirsiniz. İsim değişikliği düşüncesi bir süre devam ediyor mu, belirli bir olaya mı dayanıyor, yoksa çocuğun kendini ifade etme biçimiyle mi ilgili? Bu sorulara zaman içinde yanıt aramak daha sağlıklı olacaktır.
Çocuğunuzun ismini sevmesini sağlamak, sizin göreviniz değildir. Sizin göreviniz, kendisiyle ilgili duygularını rahatça paylaşabileceği güvenli bir ilişki kurmak ve zorlandığında yanında olmaktır. Ve neye ihtiyacı varsa onu keşfetmesine yardımcı olmak, onunla omuz omuza ilerlemek destekleyici bir yaklaşım olacaktır.
İsim seçimine aile büyükleri de karışınca… Anneanne, babaanne, dede… Herkesin aklında bir isim, gönlünde bir aile geleneği olabilir. İsim seçimi bazen kuşaklar arasında tatlı bir heyecan yaratırken bazen de anlaşmazlıklara yol açabiliyor. Peki, anne babalar sevdiklerini kırmadan kendi kararlarını nasıl koruyabilir?
Bazı ailelerde bebeğe verilecek isim, anne baba ve aile büyükleri arasında anlaşmazlığa dönüşebiliyor. Bu süreçte çiftler nasıl ortak karar verebilir ve aile büyüklerinin beklentileri karşısında nasıl sağlıklı sınırlar koyabilir?
Bir bebeğin ismini seçmek bazen anne baba için keyifli bir ortak arayışken bazen de aile içindeki eski beklentileri ve hassasiyetleri gündeme getirebilir. Bu durum, çiftler ile geniş aile arasında sınır koyma ve yeni çekirdek ailenin otoritesini kabul ettirme sınavının ilk adımıdır. Özellikle aile büyüklerinden birinin adının yaşatılmak istenmesi, çiftler arasında veya geniş aileyle ilişkilerde anlaşmazlık yaratabilir.
Bir taraf için bu isim aileye bağlılığın ve geçmişe duyulan saygının simgesiyken diğer taraf için kişisel bir tercih meselesi olabilir. Dolayısıyla tartışmanın altında yalnızca bir isim değil, bazen görülme, anlaşılma, saygı duyulma ve karar süreçlerine katılma ihtiyacı da bulunur. Önce çift olarak ne istediğinizi anlamalısınız.
İsim konusunda anlaşmazlık yaşandığında taraflardan birinin diğerini ikna etmeye çalışması, konuşmayı kolayca bir güç mücadelesine dönüştürebilir. Oysa burada amaç kimin haklı olduğunu kanıtlamak değil, ikisinin de kendisini rahat hissedeceği bir karara ulaşmaktır.
Bunun için eşlerin ayrı ayrı sevdikleri isimleri belirlemeleri, kesinlikle istemedikleri seçenekleri açıkça konuşmaları ve hangi özellikleri önemsediklerini paylaşmaları yararlı olabilir.
Örneğin biri aile geleneğini sürdürmek isterken diğeri kısa ve kolay telaffuz edilen bir isim tercih ediyor olabilir. Bu iki ihtiyacın birbirini tamamen dışlaması gerekmez. Çift, her iki tarafın da önem verdiği noktaları belirleyerek ortak seçenekler arayabilir.
Burada dikkat edilmesi gereken, uzlaşmanın bir tarafın sürekli ödün vermesi anlamına gelmemesidir. Bir isim ancak iki ebeveyn de o isimle kendisini rahat hissediyorsa ortak bir karar hâline gelir.
Büyükanne ve büyükbabaların torunlarına isim verme sürecine katılmak istemeleri çoğu zaman sevgi, gelenek veya aile bağlarını sürdürme arzusuyla ilişkilidir. Bu isteği anlamak mümkün. Ancak aile büyüklerinin bir isim konusunda güçlü duygularının olması, kararın onlara ait olduğu anlamına gelmez.
Anne baba olarak kendi kararınızı vermek, aile büyüklerine değer vermediğiniz anlamına da gelmez. Burada önemli olan, hem ilişkileri koruyabilmek hem de kendi sınırlarınızı açıkça ifade edebilmektir.
Örneğin, “Bu ismin sizin için ne kadar anlamlı olduğunu anlıyoruz. Aile geleneğini yaşatma isteğinize de saygı duyuyoruz. Ancak bebeğimizin ismine birlikte karar vermek istiyoruz. İkimizin de içine sinen bir isim seçmek bizim için önemli” demek, suçlayıcı olmadan sınır koymanın bir yolu olabilir.
Bu konuşmayı yaparken çiftin ortak bir tutum sergilemesi de önemlidir. Aile büyükleriyle yaşanan anlaşmazlıkta eşlerden birinin diğerini yalnız bırakması, sorunun isim seçiminin ötesine geçmesine neden olabilir. Birbirini dinleyen, kararını birlikte ifade eden ve gerektiğinde birbirine destek olan bir çift olmak, süreci kolaylaştırır.
İkinci isim kullanmak veya aile büyüğünün adını başka bir biçimde yaşatmak da bazı aileler için uygun bir uzlaşma olabilir. Ancak bu seçenek, yalnızca herkesin gönüllü olduğu durumlarda anlamlıdır. Sırf birini kırmamak için istemediğiniz bir kararı kabul etmek, zamanla kırgınlık yaratabilir.
Melike Külekçi Durmuş
Bir başka önemli nokta da kararın ne zaman ve kimlerle paylaşılacağıdır. İsim seçme sürecini sürekli olarak geniş ailenin değerlendirmesine açmak, farkında olmadan herkesin söz sahibi olduğu bir ortam yaratabilir. Çift, isterse fikir alabilir; ancak son kararın kendilerine ait olduğunu baştan kabul etmek, gereksiz gerilimleri önleyebilir.
Sonuçta aile büyüklerini kırmamak kadar kendi kurduğunuz ailenizin ihtiyaçlarını gözetmek de önemlidir. Sağlıklı sınırlar, insanları hayatımızdan uzaklaştırmak için değil, ilişkilerimizi karşılıklı saygı çerçevesinde sürdürebilmek için vardır.
Bir çocuğa isim vermek, ona hayatı boyunca taşıyacağı bir kelime armağan etmekten daha fazlasıdır. Bu kararın içinde ailelerin umutları, kültürel değerleri, kişisel tercihleri ve bazen geçmişten gelen hikâyeleri bulunur.
Ancak hiçbir isim tek başına bir çocuğun karakterini, özgüvenini veya geleceğini belirlemez. Çocuğun kendisini nasıl gördüğü, ailesinin ona nasıl davrandığı, duygularının ne kadar önemsendiği ve kendi seçimlerini yapmasına ne kadar alan tanındığı ile ilişkilidir.
Bu nedenle anne babalara önerim, isim seçerken hem kendi duygularını hem de çocuklarının gelecekteki deneyimlerini düşünmeleri; fakat bu karara kusursuz olmak zorundaymış gibi yaklaşmamalarıdır.
Çocuğunuza verebileceğiniz en değerli armağanlardan biri, isminin hikâyesini sevgiyle anlatmak kadar, o hikâyeyi kendi istediği şekilde geliştirebileceği bir alan da tanımaktır. Çünkü çocuklarınızın kim olduklarını belirleyen yalnızca onlara verdiğiniz isim değil, o isimle büyürken kendilerini ne kadar sevilen, kabul edilen ve özgür bireyler olarak hissedebildikleridir.
PRETTY MOTHER YORUMU
Bir ismin en güzel hikâyesini onu taşıyan çocuk yazar
Bir bebeğe isim verirken yalnızca kulağımıza güzel gelen bir kelime seçmiyoruz. Bazen bir aile geleneğini yaşatıyor, bazen geçmişten gelen bir hatırayı geleceğe taşıyor, bazen de henüz tanışmadığımız küçücük bir insana dair hayallerimizi o isme sığdırıyoruz.
Ama çocuklarımız büyüyor. Kendi karakterlerini, tercihlerini, hayallerini ve hayatlarını oluşturuyorlar. Bir zamanlar bizim seçtiğimiz o isim, zamanla onların kendi kimliklerinin bir parçasına dönüşüyor.
Belki de bu yüzden isim seçerken yalnızca nasıl bir isim istediğimizi değil, çocuğumuzun o isimle kendisini nasıl hissedebileceğini de düşünmeliyiz.
Pretty Mother Magazine olarak bizce de bir ismin en güzel hikâyesi, onu taşıyan çocuğun kendi yaşamıyla yazdığı hikâye.
